Is een MRD-test noodzakelijk voor longkankerpatiënten?

MRD (Minimale Restziekte), ofwel minimale restziekte, is een klein aantal kankercellen (kankercellen die niet reageren op of resistent zijn tegen de behandeling) die in het lichaam achterblijven na een kankerbehandeling.
MRD kan worden gebruikt als biomarker. Een positief resultaat betekent dat er na de kankerbehandeling nog steeds restlaesies kunnen worden gedetecteerd (er worden kankercellen gevonden en deze restcellen kunnen actief worden en zich na de kankerbehandeling gaan vermenigvuldigen, wat leidt tot een terugkeer van de ziekte). Een negatief resultaat betekent dat er na de kankerbehandeling geen restlaesies worden gedetecteerd (er worden geen kankercellen gevonden).
Het is algemeen bekend dat MRD-testen een belangrijke rol spelen bij het identificeren van patiënten met niet-kleincellige longkanker (NSCLC) in een vroeg stadium met een hoog risico op recidief en bij het bepalen van de adjuvante therapie na een radicale operatie.
Scenario's waarin MRD kan worden toegepast:

Voor operabel longkanker in een vroeg stadium

1. Na radicale resectie van niet-kleincellige longkanker in een vroeg stadium duidt MRD-positiviteit op een hoog risico op recidief en vereist nauwgezette follow-up. MRD-monitoring wordt aanbevolen om de 3-6 maanden;
2. Het wordt aanbevolen om perioperatieve klinische onderzoeken uit te voeren naar operabel niet-kleincellig longkanker op basis van MRD, en om perioperatieve precisiebehandelingsopties zoveel mogelijk aan te bieden;
3. Aanbevelen om de rol van MRD bij beide typen patiënten, zowel bij patiënten met als zonder drivergenmutatie, afzonderlijk te onderzoeken.

Voor lokaal gevorderde niet-kleincellige longkanker

1. MRD-testen worden aanbevolen voor patiënten in complete remissie na radicale chemoradiotherapie voor lokaal gevorderde niet-kleincellige longkanker. Deze testen kunnen helpen bij het bepalen van de prognose en het formuleren van verdere behandelstrategieën;
2. Klinische studies naar op MRD gebaseerde consolidatietherapie na chemoradiotherapie worden aanbevolen om zo nauwkeurige mogelijke opties voor consolidatietherapie te bieden.
Voor gevorderde niet-kleincellige longkanker
1. Er is een gebrek aan relevante studies over MRD bij gevorderde niet-kleincellige longkanker;
2. Het wordt aanbevolen om MRD te detecteren bij patiënten die in complete remissie zijn na systemische therapie voor gevorderde niet-kleincellige longkanker. Dit kan helpen bij het inschatten van de prognose en het formuleren van verdere therapeutische strategieën;
3. Het wordt aanbevolen om onderzoek te doen naar op MRD gebaseerde behandelstrategieën bij patiënten in volledige remissie om de duur van de volledige remissie zo lang mogelijk te verlengen, zodat patiënten maximaal profijt kunnen hebben van de behandeling.

Het blijkt dat, vanwege het gebrek aan relevante studies naar MRD-detectie bij gevorderde niet-kleincellige longkanker, de toepassing van MRD-detectie bij de behandeling van patiënten met gevorderde niet-kleincellige longkanker nog niet duidelijk is aangetoond.
De afgelopen jaren hebben de ontwikkelingen in doelgerichte therapie en immunotherapie de behandelingsmogelijkheden voor patiënten met gevorderd NSCLC ingrijpend veranderd.
Uit recent onderzoek blijkt dat sommige patiënten een langdurige overleving bereiken en zelfs complete remissie kunnen bereiken op basis van beeldvorming. Gezien het feit dat sommige patiëntengroepen met gevorderd NSCLC geleidelijk aan een langdurige overleving bereiken, is het monitoren van ziekterecidief een belangrijk klinisch vraagstuk geworden. Of MRD-testen hierin een belangrijke rol kunnen spelen, verdient verder klinisch onderzoek.